Soğuksun ölüm, soğuksun.
İstediğin kadar soğuk ol,
Bana buz gibi sudan daha tatlı gelirsin!
Unutma ki sen benim kölemdin,
Ve öyle de kalacaksın.
Ben senin efendin,
Ben emrederim sen itaat edersin.
Ey özgür dağların kölesi, emrediyorum;
Gel ve al canımı!"


Eski bir Çeçen türküsü

YES ALLAH!

Allah'tan korkan tanımaz başka bir korku.
kurşun nedir, sürgün ne, ölmek ne ki?
biz dağların çocuğuyuz,
öyle mağrur ve muzaffer öyle erişilmez.
her can bir tohum gibi düşer toprağa
ve her çocuk Şamil'in türküsüyle büyür.
ağıtlarını kendine yaksın insanlık
biliriz

Allah varsa ve yârsa yüreğimize
secdeyle öpülen toprak adına
masum bebeklerin ölü avuçları adına
yetmeyecek korkulu yüreklerinize topunuz tüfeğiniz.

çünkü biz ;
her dilde direnmeyi bilen
''nasrun minallallahi ve fethun garîb''
erleriyiz
o halde

NO PROBLEM!

EY ŞEHADET

Herkese uğradın sen bana küsülü müsün
Birçoğuna göz kırptın bana yeminli misin
Ben senin aşkın ile kavrulurken burada
Ey şehadet sen bana neden nazlar edersin

Bilsem ki ne zamana denk gelecek o gelişin
Damat gibi hazırlanıp güzelce süslenirdim
Kanımı toplardım tam fışkıracağı yerden
Ey şehadet sen benim aşkımsın can özümsün

Ey şehadet kurtuluş, âzadelik sendedir
İzzet, şeref, ar, namus yolunun üstündedir
Kanımın fışkırması gelişine müjdedir
Ey şehadet çabuk gel, bana getir müjdeni

Ahde sadık olanlar evliya, enbiyalar
Gözlerini kırpmadan sana talip oldular
Bir gülü koklar gibi haz ile kokladılar
Ey şehadet kokunun lezzetine vardılar

Gerçi her isteyene nasib olmadıysa da
Duam şudur rabbimden nasib olsun banada
Nasib olsun ya Rabbi bu aşkla yananlara
Şehadet kokusuyla bütün küfrü devirir

Nuveyba

Öfkemin hançerine su ver sen
kalkalım bir seher vakti Nuveyba

işgal edilmiş topraklarımız üstüne

güneş doğmadan önce


her taşın dibine bir yıldız gömmüşler

şu denizden hala kırbaç sesi gelir

atlıları en son ne zaman görmüştün Nuveyba

ne zaman öpmüştün ayağını Selahaddin’in


kol kırılır yen içinde kalır

ya baş koparsa Nuveyba

bu gövde bir düşerse yere ya

kan tutar dağları, atom santrallerini

yer yüzünü ve umutları sel alır


geriye andın, aşkın ve adın kaldı

andını çocuklar içti Nuveyba

aşkın yüreklere düştü

adın cellatların kirli elinde

Filistin askısına dönüştü


kan akacak bu topraklarda kan

kendileri benimkini

demirden atları seninkini icecek

bir can düşecek toprağa

Sabra

bir can kalkacak.


Ramallah’ta tarlalara çocuk ektik Nuveyba

taşlarıyla ebabiller dönüştü tomurcuğa

güz ekinidir bilirsin verirse Mevla

yüreklerin buz kestiği bir mevsimin ardından

her bir çiçek kesebilir çocuğa


sihirbazın çırağını hatırlarsın Nuveyba

o hendekte hala tüter annelerin şarkısı

o gün bu gün hala utanır güneş

adın ateş, andın ateş, aşkın ateş.

M.İSLAMOĞLU (DİVAN KİTABINDAN)